İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında derin vazgeçilmez iz vardı. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında ağır yaralar almış sığınmacıların bakılan Danca kurumunda uzun süre bakım alıyor. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günler elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kırtasiye ürünleri başkalarının alması amaçlı sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ile aile hayatında zorlanıyordu.

Psikolog pedagogu çaba sonuç vermedi. İdare, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi aynı birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk kalktı, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben çift. Dede terlikle geldi. Yeleğin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri gözü açık olarak uyurken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle oğlunun birkaç psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Okul zaman zaman oğlu ile özel ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde o çocuk koro koşarken kapıya. Zararı olmadı ama hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı avutmak destek olmak elinden tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok uğraşmış, dinlenmek istiyor istemiyor gitmek. Dostları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sıkıca çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü bulutlandı; bana söylemedi. Oğul daha sonra zamanlarda çeşitli Suç olaylara dolaşıp polis kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli gençlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramamış olduk.