Görme kaybınız gerçekten gözlerinizde değil, beyninizde saklı olabilir!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara sebep olabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı olabilir. Beyin fonksiyonlarının bu tür hasarları görüm yeteneğini kaybetmesine sebep olabilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz görüntüleri sadece işleme merkezine yönlendiren kameralar gibidir. görme merkezimizde yer alan görsel kısımlar, sembolleri anlamlandırmak için geliştirilmiştir. Biraz ağır kirli veya düzensizlik bu süreci engel olabilir. Netice olarak, beynin doğru çalışmaması görme kabiliyetini güçleştiriyor, görünüşteki kayıp gerçek anlamda.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç hastası olan kişiler, gözleri sağlıklı olsa da, beynin o bölgesinde oluşan etkilenmiş neden bir kısmının kapanmasına yol açabilir. Beynin bu alanlara ulaşamayışı çevrenin kısmen karanlık gerçek dışı sebep olabilir. Sonuç olarak, gözlerin hiçbir önemi olmayan bir personal durum gelişebilir. Çoğu zaman uğranılan bu hasar neticesi, görüntüleri kayıp ile zorlayıcı gelişebilir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı çok küçük olmayan alanlar, kazananların çeşitli düşme tehlikeleri beraberinde getirebilir. Hastalar, fark etmedikleri eksik düzenleri sadece anlamayabilir düşebilirler. Çarpıcı olan ise, sinirsel yapının bu tür durumlara yapılan hasarları nedeniyle görme bölgesi bozuk olmasıdır. Özellikle, bir kişi yemeğini sadece görebildiği kısmını bırakır. Bu en şaşırtıcı örnekleri, Anton Sendromu olarak bir psikolojik durumdur. Anton Sendromu sıkça çare görülür, hastaların görünen nesneleri gerçekten inanmak istediği gibi düşüncesine çok zordur. Bu ilginç problem, gerçeklik algımız ve anlayışımızı test eder.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda erken hasarlar, gerçek olmayan nesnelerin, görünen ve tanımlanmış şekillerin görünmesine neden gelişebilir. Bu hadise, görsel sanrı bir sonucu ile sıklıkla görme kaybı ile görünümler. Sinirsel yapılar dışarıdan gereksiz sensör uyarısı ulaşmadığında, bellek belleklerini kullanmaya çalışmalar başlatır. Bitiş olarak, beyin kaza yapan katharıs, boşluk, eski hafıza veya rastgele yaratılan resimlerle doldurur, duygulara sahte kurgulanmış ortam sunabilir. Gönüllüler bu|bu|n] görünümlerin genellikle yanlış olduğunu fark edebildikleri halde fazla korku ve şaşkınlık yaşayabilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda görsel halüsinasyon gören kesinlikle psikolojik hastalıkla bağlantılı sayılmaz. İnme sonuçlarında, Parkinson veya ciddi migren dahil. Charles Bonnet Sendromu, görme alanlarının kaybına bağlı ortaya çıkan yaygın nörolojik bir örnektir. Görüntüleri çekilen nesnelerin gerçek olmadığını zaman içinde idrak edebilirler. Bu nedenlerle, görsel sorun gören hastaların, psikiyatrik etiketler yerine, uzman beyin değerlendirmeleri yaptırmaları gerekmektedir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin yeniden öğrenilmesi, önemli adımların atılmasını teşvik eder. Hastaların hızlı değerlendirilmeleri, nöral yolların kendi kullanılabilir hücrelerini aktif hale getirilerek kaybedilen görme kapasitesini tekrar öğrenmeye kolaylaştırabilir. Uygulanan kişiye özel göz egzersizleri ve planlı eğitimler, düzenli hastaların hassas noktalarını daha verimli kullanmalarına yardımcı olur. Sonuçta rehabilitasyonlar, hastaların çevrelerini üst düzeyde fark etmeyi sağlamayı destek verir, yaralanmalara karşı azalabilir. Bu süreç sayesinde, bireyler işbirliği yaparak bağımsız yaşamlarını hızlandırabilir.